دفاع بیوتروریسم

عوامل بیولوژیک توکسینی در حملات بیوتروریسم

1.       توکسین بوتولینیم

2.       ریسین

3.       آنتروتوکسین استافیلوکوکی

4.       مایکوتوکسینهای T2

توکسین ها مواد زیان آوری هستند که با ارگانیسم های زنده ( حیوانات، گیاهان و میکروارگانیسم ها ) تولید می شوند. توکسین ها از جنبه های مختلف با عوامل شیمیایی مثل VX، سیانید یا موستارد متمایز هستند. از جمله اینکه توکسین ها معمولا توسط موجودات زنده تولید می شوند و یا حداقل منشا اولیه آنها موجدات زنده بوده اند. توکسین ها در شرایط معمولی بر روی پوست فعال نیستند. توکسین ها در حالت عادی قابل تبدیل به گاز نیستند (بجز مایکوتوکسین ها) و بالاخره اینکه معمولا قدرت توکسیسیته توکسین ها نسبت به وزنشان ( در مقایسه با عوامل شیمیایی ) خیلی زیاد است. عدم تبخیر توکسین های بیولوژیک، خصوصیت مهمی بوده و مانع ایجاد آلودگی مستقیم و یا آلودگی های ثانویه توسط آنها می شود. همین کار از تبدیل شدن توکسین ها به مواد مضر آلوده کننده محیط زیست جلوگیری می نماید.

مصرف یک توکسین به صورت آئروسل تابعی از توکسیسته، پایداری و سهولت تولید آن است . توکسین های باکتریایی(مثل بوتولینیم) سمی ترین مواد در واحد وزن به حساب می آیند. توکسین های ضعیفتر مثل مایکوتوکسین ها، سمیتشان هزار برابر کمتر از توکسین بوتولینیم است؛ بنابراین برای آئروسل شدن مناسب نیستند. قدرت پایداری، امکان استفاده از توکسین ها را در فضای آزاد محدود می کند . مثلا توکسین های بوتولینیم و تتانوس پروتیئن هایی با وزن مولکولی بالا هستند و براحتی تحت شرایط برخی عوامل محیطی مثل حرارت، خشکی و اشعه ماورا بنقش تجزیه می شوند. بنابراین وجود آنها در فضا، بخصوص برای مناطق دور برد تهدید جدی محسوب نمیشود. بعضی از توکسین ها همچون ساکسی توکسین ممکن است، پایداری و سمیت بالایی داشته باشند ولی تولید آنها فقط در مقادیر اندک امکان پذیر است.

درست مثل سایر عوامل بیولوژیک، قدرت ایجاد ناتوانی در نیروهای دشمن و نه ایجاد مرگ و میر با توکسین های باید مورد توجه قرار گیرد . با توجه به اهداف دشمن ممکن است عوامل ناتوان کننده، بیشتر از عوامل کشنده مورد انتظار باشند. برای اینکه افراد بیمار و ناتوان به مقادیری امکانات، تجهیزات و پرسنل پزشکی برای مراقبت نیاز دارند و همین بیماران هستند که احساسات افراد پشت جبهه را تحریک کرده و به عبارت بهتر، پشت جبهه نیروهای طرف مقابل را ناتوان و غیرکارامد می سازند. چند توکسین مثل اس ای بی انتروتوکسین استافیلوکک اورئوس در دوزهای خیلی کم می توانند بیمارهای قابل توجه ایجاد کنند. بنابراین توکسین های مذکور از نظر بیماریزایی، تهدید مهمی هستند.

در ادامه چهار توکسین که در استناد و مدارک جنگ افزارهای بیولوژیک از آنها نام برده شده و امروزه نیز احتمال استفاده از آنها بیشتر است، مورد بحث قرار می گیرند. این چهار توکسین عبارتند از توکسین های بوتولینیم ، ریسین ، انتروتوکسین بی استافیلوکوک و مایکوتوکسین های تی دو.